Joachim Trier’in Oslo, 31 august filmi ikinci gruptadır. Filmin merkezinde büyük bir olaydan çok daha zor bir mesele vardır: İnsan bir zamanlar kendisine ait olan hayata geri dönebilir mi?

Bazı deyimler söylediklerinden çok, söylemeye gerek duymadıklarıyla ilginçtir. Bu söz örneğin açlıktan söz eder ama yemek hakkında hiçbir şey söylemez. Karnın açsa yemek ye demez. Yemeği nereden bulacağını sormaz. Açlığın nedenini merak etmez. Hatta açlığın sürmesine açıkça izin verir. Tek bir koşulla: görünmesin.

Bugün canım Tuğçe’nin bir paylaşımıyla karşılaştım. Okurken bana çağrıştırdığı ilk şey, aşkta insanın kendini kandırmasından çok, bazen gayet iyi bildiği bir şeye rağmen yürümeye devam etmesiydi. Çünkü insan her zaman bilmediği için ateşe dokunmaz. Bazen yanacağını bilir ve yine de elini uzatır. Belki aşkın en tuhaf taraflarından biri de burada başlıyor. Bilmek ile vazgeçmek arasında sandığımız kadar doğrudan bir ilişki yoktur. Bir şeyin bize iyi gelmeyeceğini bilmek, onu istememizi...