Mehmet Akif Büyükatalay’ın Histeri filmi, yüzeyde bir film ekibinin ırkçılık üzerine bir film çekme çabasını anlatıyor gibi görünse de, ilerledikçe temsil ettiği travmanın aynasına dönüşen, hatta bu aynayı kırarak gerçeği içeri davet eden çok katmanlı bir yapıya evriliyor. Film, 1993 Solingen kundaklama saldırısını yeniden canlandırmaya çalışan bir ekibin etrafında şekilleniyor; fakat bu olay artık yalnızca “geçmişte kalmış bir travma” değildir.

Çünkü müzik, kelimelerden önce gelir; anne karnında duyduğumuz kalp atışları, nefes ritimleri, ninniler... Hepsi bilinçdışımızda yer etmiş ilk ses deneyimlerimizdir. İşte bu yüzden bir şarkının nakaratı bizi yalnızca eğlendirmez, aynı zamanda içimizde tanıdık ama unuttuğumuz duyguları da uyandırır.

Yapay zekâ, özneyi bu sorumlulukla yüzleştiremez. Sadece, kısa süreli bir teselli sunar. Sonuçta, kişi asıl sıkıntısını erteleyerek daha da derin bir yalnızlığa sürüklenir.”